آتش بس می تواند نه تهدید، که فرصت باشد. همچنان که اعتماد ما به تصمیم و مدیریت نظام در روند مذاکره، عامل تعمیق فرصت خواهد بود، بی اعتمادی طرف ایرانیِ مذاکره به دشمن و نگریستن به این ۲هفته به عنوان آمادگی فزون‌تر، سبب ظهور فرصت های بیشتر برای کشور می گردد.

 در وضعیت فعلی حتی بسیاری از افرادی که فریب خورده پهلوی بودند نیز اکنون آشکارا ماهیت حقیقی این فرد را پیش چشم خود می بینند. به بیان ساده تر در وضعیت کنونی٬ مرزبندی مردم با رضا پهلوی به عنوان فردی که در کنار آمریکا و اسراییل و جلوی ایران ایستاده کاملا هویداست. بسیاری از حامیان دیروز رضا پهلوی نیز به او می تازند و از وی اعلام برائت می کنند. 

در 5 آوریل 1794، دانتون را به سمت گیوتین بردند. او در آخرین لحظات زندگی‌اش، وقتی از کنار خانۀ روبسپیر می‌گذشت، فریاد زد: «روبسپیر، تو هم به دنبال من خواهی آمد!» او در لحظۀ اعدام به جلاد گفت: «سرم را به مردم نشان بده؛ ارزشش را دارد!» و به این ترتیب، زندگی مردی که به انقلاب جان داده بود، در سن 35 سالگی با تیغۀ گیوتین به پایان رسید.

جنگ خودش راوی است، صادق و موثر. شبهه فاصله مسئولان از مردم و فرارشان به خارج در شرایط بحرانی را چه کسی می‌توانست پاسخ دهد جز معرکه جنگ و شهادت رهبر و وزرا و فرماندهان بزرگ! کدام راوی می‌توانست منطق عقلانی «وابستگی، امنیت نمی آورد» را برای روشنفکران غرب‌دوست جامعه ما اثبات کند؟!

تاب‌آوری اجتماعی به توانایی یک جامعه برای عبور از شرایط دشوار، حفظ انسجام و بازگشت به تعادل گفته می‌شود. این تاب‌آوری تنها به منابع اقتصادی یا ساختارهای مدیریتی وابسته نیست، بلکه به وضعیت روانی و ذهنی جامعه نیز مرتبط است.  

اما امروز هم بر همه ما، هم اقتصاددانان‌مان و هم حتی اندیشکد‌ه‌های اقتصادی ایالات متحده آمریکا روشن شده که ظاهرا تنها راه‌حل اقتصاد ایران راه‌حل نظامی است. 

تفکیک کذایی شهروند نظامی و غیرنظامی در تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران به نقطه تلخ و مشمئزکننده‌ای رسیده است. چند نکته در این زمینه قابل بیان است:

اقعیت این است که بخش قابل توجهی از محاسبات ترامپ و متحدانش در مورد ایران غلط از کار درآمده است. موضوعی که خود یکی از مهمترین دلایل ناکامی کنونی ترامپیست ها در رابطه با کشورمان است. 

فردای روزی که از این جنگ با همۀ صدمات و خسارات آن بیرون آییم، ایرانیان و جهانیان به تماشای ایرانی تازه خواهند نشست که نشان داده می توان تن نداد و راهی دیگر پیمود...

پروژه‌ای که با شعارهای مختلف عرضه می‌شود در عمل چیزی جز بازی با سرنوشت یک ملت نیست؛ بازی‌یی که سود آن تنها نصیب کسانی می‌شود که از دور نظاره‌گرند و هزینه‌هایش را مردم این سرزمین باید بپردازند

احتمال دیگر آن است که نیروهای آمریکایی این جزایر را بگیرند و به نیروهای اشغالگر اماراتی بسپارند و هزینه های جانی را به اماراتی ها تحمیل کنند. در این صورت نیز شاهد تلفات بالای امارات در این جزایر خواهیم بود.

متاسفانه تا نبرد رمضان امسال هر بار که ایران سعی کرده کنترل نظامی این شاهراه را در دست بگیرد با واکنش نظامی آمریکا و انگلیس و هم پیمانانشان روبرو شده و عقب نشینی کرده.  حتی در زمان جنگ ایران و عراق (۱۹۸۶) نتوانست بطور محدود برای جلوگیری از صادرات نفت عراق و هم‌پیمانش کویت اقدام کند.  امسال انشاءالله سال سرنوشت ساز است و سرانجام حاکمیت ایران که سالها پیش از دستش دادیم به یمن وجود مقدس جمهوری اسلامی به ایران باز می‌گردد.