جامعه ایران امیدوار است از دل تجربه تلخ این جنگ به دگردیسی جدیدی برسد و در نهایت، ققنوس‌وار از دل خاکستر خویش برخیزد و الهه گونه و با شکوه زندگی کند. او می داند که پیروز نهایی نه در "میدان نبرد"، بلکه در "عرصه عمومی" تعیین خواهد شد. 

ایران در گام نخست باید به آتش‌بس موفقیت‌آمیز برسد و تنش نظامی را کنترل کند و در گام بعد با بهره‌گیری از اهرم چین و روسیه و دیگر کشورهای ذی نفع در آسیا و اروپا با دیپلماسی فعال، آمریکا را به میز مذاکره جامع بکشاند.

50 روز از آغاز جنگ تحمیلی گذشته است؛ 50 روزی که به اندازه 50 سال بر ایران گذشت؛ حوادث شگفتی که یکی پس از دیگری، بر جای‌جای ایران‌مان گذشت، از شهادت آیت‌الله خامنه‌ای، تا ترور ده‌ها نیروی نخبه سیاسی و نظامی، و از همه جگرسوزتر، شهادت نونهالان و فروپاشی بسیاری از خانواده‌ها‌. فراموشی این امواج سهمگین، حافظه عجیبی می‌طلبد، اما تاریخ نشان داده ما استاد فراموشی تاریخ هستیم.

آگاهی‌بخشی دقیق و صادقانه، نه انتخاب، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است و انتظار می‌رود در اسرع وقت و بدون هیچ‌گونه تأخیر و فوت وقتی محقق گردد. این مطالبه، نه یک توصیه صرف، بلکه یک الزام حرفه‌ای، اخلاقی و ملی است. مسئولانی که در این مقطع حساس، شجاعت بیان حقیقت را داشته باشند.

جامعه ایران به‌شدت نسبت به مفهوم «مذاکره» بدبین است. البته جامعه‌ای که حافظه تاریخی و بلوغ سیاسی دارد، حق هم همین است که تجربیات گذشته خود را فراموش نکند. تجربیات تاریخی ایرانیان در باب «مذاکره» باعبرای ث شده‌است که برخی مفاهیم با بار منفی، در ذات مذاکره معنا پیدا کند.

حال ورق دنیا در پی جنگ رمضان برگشته است. ایران هم کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد و هم متحدان کشورمان تنگه باب المندب را کنترل می کنند. صادرات انرژی رژیم های عربی صرفا با مجوز ایران اتفاق می افتد و بسیاری از اقتصادها به دلیل مشکلات در تنگه هرمز با چالش رو به رو شده اند. تنها در یک مورد مدیر شرکت توتال گفته با وضعیت فعلی ترجیح می دهیم به ایران عوارض دهیم تا تبعات آن را پذیرا باشیم!

در اولین روز ارتش جمهوری اسلامی ایران و در نخستین سال در غیاب آیت‌الله خامنه‌ای به این موضوع پرداخته‌ایم که مناسبت این نام‌گذاری چیست؟

بگذارید شیرینی این تجمعات، مردمی بماند. آن را به ورطه کلیشه‌های فستیوال‌سازی اداری سوق ندهید. اگر راست می‌گویید که می‌خواهید حضور داشته باشید، میز خدمت ادارات مختلف را برپا کنید تا مردم مشکلاتشان را مستقیم با مسئولان در میان بگذارند. این‌گونه دست‌کم ژستِ حضورتان حفظ می‌شود. پای حرف مردم بنشینید؛ بی‌لوگو، بی‌بنر و بی‌سخنرانی تشریفاتی. این دقیقاً همان چیزی است که رهبر شهید انقلاب از شما می‌خواست: همراه مردم بودن، نه بالای سر مردم.

سکوت لاگ‌ها؛ لزوماً نشانه امنیت نیست. یکی از خطاهای رایج در سازمان‌ها، ارزیابی امنیت بر اساس «نبود هشدار» است. در حالی‌که بسیاری از حملات پیشرفته، بدون ایجاد آلارم‌های کلاسیک انجام می‌شوند. در اینجا یک تغییر پارادایم ضروری است: امنیت یعنی توانایی کشف رفتار غیرعادی نه صرفاً جلوگیری از بدافزار شناخته‌شده

اعلام هدف " دست رسی با کیفیت به شبکۀ جهانی بدون طبقه بندی" را باید فراتر از یک شعار ارزیابی کرد. چرا که از یک سو اقتضائات بعد از تجاوز دشمن به ایران را باید لحاظ کرد و از سوی دیگر خواست و نیاز عمومی را و مهم تر این که استتنا با اقتضای جنگ و امنیت، قاعده نشود

عجیب نیست اگر برای مردم گرفتار در معیشت و بیم‌ناک از سر گیری جنگ، موسوی تبریزی با روحانیون دیگر تفاوتی نداشته باشد یا درگذشت مردی در آستانۀ 80 سالگی را در مرتبه کم اهمیت تر از هزاران قربانی جنگ 40 روزه بدانند. زندگی او اما بازتابی از تاریخ معاصر است؛ داستان دادستانی که سیاست مداری اصلاح طلب شد و در قالب تشکیلاتی موازی جامعه مدرسین و حوزه علمیه قم هم کار حوزوی کرد هم موضع سیاسی اصلاح طلبانه گرفت....

اینک که تلاش های چندین و چند ساله اسرائیل برای کشاندن آمریکا به رویارویی نظامی با  ایران نتیجه داده، گزینه مطلوب برای اسرائیل، ادامه جنگ تا "خنثی سازی ایران" است.