اوصافی که آیت‌الله جوادی آملی در نماز رهبر شهید به‌کار برد، تنها چند تعبیر احساسی یا آیینی نبود؛ بلکه بیانی فشرده از یک منظومه‌ی عمیق معرفتی و حکیمانه درباره‌ی جهاد و توحید بود.

سال‌هاست که ثبت یک اثر در فهرست آثار ملی ایران، در اذهان عمومی نماد حفاظت و ماندگاری تلقی می‌شود؛ اما واقعیت تلخ میدانی چیز دیگری است. تجربه‌ی سال‌های اخیر نشان می‌دهد که «ثبت ملی» به‌تنهایی و در ساختار کنونی، نه‌تنها بازدارنده‌ای قوی در برابر تعدی نیست، بلکه گاه به طلسمی بی‌خاصیت تبدیل شده که تنها نام یک اثر را در دفترچه‌ها ثبت می‌کند و آن را در برابر «تخریب خزنده» رها می‌سازد.

فراتر از گناهکاری یا بی‌گناهی هوشیار، پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان با آبروی یک شهر، جایگاه شهرداری و کل مدیریت شهری چنین بازی کرد؟ اگر شهردار مرتکب تخلفی شایسته انفصال شده، چرا بدون فرصت دفاع، حکم در کمترین زمان صادر و ابلاغ می‌شود؟ و اگر تخلفی نبوده و ابلاغیه به او نرسیده (با بهانه اختلال اینترنت در دی ۱۴۰۱)، چرا پیش از رسیدگی شکلی، کل نظام مدیریت شهری تبریز بی‌اعتبار می‌گردد؟

مردم باهوش‌تر از آن هستند که در برابر حجم افسارگسیخته تورم، رشد اسمی بودجه را باوری کنند. آنچه می‌تواند از بحران عبور دهد، نه وعده بودجه‌های بزرگ، که پذیرش صادقانه این واقعیت است: «بودجه ما کاهش یافته، اما تلاش می‌کنیم با اولویت‌بندی هوشمندانه، کمترین آسیب را ببینیم.»

جمعه شب پر از انگیزه‌ایم، چهارشنبه صبح برنامه را رها کرده‌ایم. این الگو را چندبار تکرار کرده‌ایم؟ شکست در خودسازی؛ مقصر ضعف اراده نیست. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که مغز ما دقیقاً بعد از ۷۲ ساعت، تغییر را غیرضروری علامت‌گذاری می‌کند. در این مقاله، هم به دلیل علمی این پدیده پی می بریم و هم یک پروتکل عملی برای شکستن الگوی سه‌روزه و ساختن عادت‌های واقعاً پایدار کسب می کنیم.

این اقدام، فارغ از جنبه‌های فنی آن، یک پیام روشن را به جامعه القا می‌کند: اینترنت دیگر یک حق برابر و عمومی نیست، بلکه امتیازی است که می‌تواند به گروهی خاص واگذار شود! طبیعی است که چنین وضعیتی احساس تبعیض ایجاد می‌کند و شکاف دیجیتال را از یک مساله فناورانه به مساله‌ای اجتماعی تبدیل می‌کند.

شاید در عادت روزمره «خبر خواندن»، افزایش تولید گندم، یک خبر عادی میان اخبار روزمره کشاورزی باشد؛ کشاورزی‌ای که ذاتاً در حوزه رسانه، امر مظلومی است. اما در هر حال، حیات و عزت ما در گرو همین خاک و فرآورده‌های آن است. افزایش چشمگیر تولید گندم، آن هم در چنین شرایطی که کشورمان درگیر جنگ تمام‌عیار با اوباش جهان است، نویدبخش و بلکه افتخارآمیز است.

این شبکه طی سالیان متمادی در سکوت، از حقوق نیروی کار بهره‌برداری کرده و با پنهان شدن در پس واژگانی همچون "برون‌سپاری"، "الزامات قانونی"، "محدودیت‌های بودجه‌ای" و "مصلحت اداری"، عملاً به یک سامانه تولید نقدینگی رانتی تبدیل شده است.

شهری که به باغ‌های انبوه و هوای پاکش معروف است، روزهایی را تجربه می‌کند که شاخص آلودگی هوا در آن به عدد ۲۴۰ می‌رسد؛ رقمی که در مرز «بسیار ناسالم» و وضعیت اضطراری تعریف می‌شود. این، سرنوشت امروز عجب‌شیر است. شهری که ظرفیت طبیعی‌اش (دامپروری و کشاورزی) می‌توانست الگوی توسعه‌ای متفاوت را رقم بزند، اما تحت تأثیر یک باور نادرست، قربانی توسعه صنعتی تحمیلی شده است: اینکه «فضیلت» منحصراً در شهر صنعتی و مدرن بودن است، نه در بهره‌وری هوشمندانه از موهبت‌های طبیعی.

امام جمعه لیلان در نماز جمعه این شهر، تورم و گرانی را «بمب بی‌صدای آمریکا» برای فشار بر جامعه توصیف کرده و بخشی از مشکلات را ناشی از سوءاستفاده سودجویان و محتکران دانسته است. وی از مردم خواسته با صرفه‌جویی به عبور از شرایط کمک کنند و از مسئولان و دستگاه قضایی خواسته با قاطعیت با فرصت‌طلبان اقتصادی برخورد شود.

به جای دو قطبی کارفرما - کارگر بوسه بر دست و بازوی هر که حقوقی می‌پردازد، سِزَد چون این پول را در دلالی مِلک و ارز و طلا و خودرو به جریان نینداخته ولو قصد برخی این باشد که بتوانند به منابع رانت نزدیک‌تر باشند یا حتی فعالیت‌های پرسودتر دیگر را درنظر داشته باشند. در واقع ارزش مندتر از فرآورده آن نانی است که از بنگاه بر سر سفره ای می رود...

به نظر می رسد که افزایش قیمت اخیر در بازار خودرو بیش از آنکه ریشه در متغیرهایی نظیر کاهش عرضه ورق به بازار داشته باشد، تحت تأثیر تحرکات کاسبان جنگ است که گویی گاه و بیگاه فرصتی برای ثروت اندوزی بیشتر می یابند و منافع خود را به هر شکل ممکن دنبال می کنند.