مراسم عزاداری سنتی «شاه‌ حسین گوی» در ایام ماه محرم در تبریز برگزار می‌شود که از زمان صفویه آغاز شد و در ابتدا با شمشیر به عزاداری می‌پرداختند و مدتی هم قمه به دست گرفتند اما این روزها عزاداران چوب به دست می‌گیرند.

حبیب از جای برخاست و فرمود: ای یاران مردانگی!‌ ای شیران! چون شیران شرزه از آشیان خود به درآیید! سپس به بنی‌هاشم گفت: به خیمه‌های خویش بازگردید که چشمانتان بیدار مباد!

بازار تبریز که یکی از شاهکارهای معماری ایرانی به شمار می‌رود، این روزها در سوگ مظلومیت، شهامت، شجاعت و بی‌کسی امام حسین(ع) و یارانش به عزا نشسته است تا نشان دهد علاوه بر اینکه قلب تپنده اقتصاد کشور است، در آئین‌های دینی و معنوی نیز مرکزی برای عزاداری شیعیان محسوب می‌شود.

مردم، شانه‌به‌شانه هم وِرد می‌گیرند و دو عبارت «شاخسِی» و «واخسِی» را مانند ترجیع وِرد‌ها تکرار می‌کنند و شعار حیدر و صفدر را به نشانةرجزهای یاران امام حسین علیه‌السلام تکرار می‌کنند.

پژوهشگر حوزه تاریخ تبریز گفت: در ایام عزاداری محرم  در گذشته، والی تبریز در تیمچه مظفریه حضور پیدا می‌کرد و پس از خروج از تیمچه، یک یا دو علم به عالی‌قاپو برده می‌شد، ولیعهد نیز خلعتی به آنها می‌داد، که امروزه علم‌های قاجاری بعضی دسته‌جات محلات تبریز باقی است.

زمانی هم پیش آمد که همه چیز قدغن شد و مردم سنگ چیدند در کوچه‌ها و خیابان‌ها، یا کاه ریختند در مسیر و عزاداران از چینش سنگ‌ها و رد کاه، راه عزاخانه‌ها را یافتند

عزاداران در مراسمِ رسمیِ سیره و دسته، دستار بر سر می‌بندند و کت و شلوار مشکی می‌پوشند و شانه چپ را عریان می‌کنند تا دست بر سینه لخت فرود آید.

چه بخواهیم و چه نخواهیم، هیآت و مجالس مذهبی یک رسانه است. وقتی پای انتقال پیام و مخاطب در میان است، یعنی قاعده رسانه حاکم است و «محتوای پیام» و «جذابیت ارائه» نقش کلیدی در جذب مخاطبان دارد.