بر اساس اعلام معاونت رفاه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، از مجموع ۲۴ میلیون و ۹۰۱ هزار و ۶۹۶ خانوار ایرانی یارانه‌بگیر، ۳۸ درصد فقیر، ۵۵ درصد متوسط و ۷ درصد برخوردار هستند که سیاستگذار با استفاده از آن می تواند سیاست حمایتی متناسب با هر یک را به اجرا بگذارد. 

در مطالعات انجام‌شده براساس داده‌های پایگاه اطلاعات رفاهی ایرانیان، ۹۳ درصد خانوارهای ایرانی یارانه‌بگیرند که از این میزان ۳۵ درصد فقیر، ۵۷ درصد جزو طبقه متوسط و ۸ درصد از طبقه برخوردار و ثروتمند محسوب می‌شوند.

در اقتصادی که شرایط اقتصاد کلان نمی‌تواند وضعیت مردم را بهتر کند، مشاغل درآمدزا ایجاد نمی‌شود و تورم بسیار بالاست، هر سال جمعیت بیشتری به زیر خط فقر می‌روند. در چنین اقتصادی نمی‌توان با سیاست حمایتی، فقر را از بین برد یا حتی کاهش داد.

آمارهای رسمی می‌گوید جمعیت فقیر ایران از ۱۲/۵ میلیون نفر در سال ۱۳۹۰ به حدود ۲۳ میلیون نفر در سال ۱۳۹۹ رسیده است؛ روند فقر در دهه ۹۰ صعودی بوده، به شکلی که میزان فقر رقمی حدود ۲۶/۵ درصد است و جمعیت فقیر دوبرابر شده است؛ کارشناسان مستقل برآنند که اوضاع از آنچه در آمارهای رسمی منعکس می‌شود وخیم‌تر است.

رئیس موسسه عالی پژوهش تامین اجتماعی ضمن تاکید بر اینکه سیاست‌های رفاهی و تصمیمات اقتصادی باید معطوف به کاهش توزیع نابرابر درآمد در جامعه باشد گفت: بر اساس یک مطالعه طی سال‌های ۸۰ تا ۹۸، قدرت خرید خانوار در دهک دهم به طور متوسط ۱۵ برابر قدرت خرید خانوار در دهک اول درآمدی بوده که نشان‌دهنده «شدت» توزیع نابرابر درآمدی است.

افزایش شکاف درآمد و هزینه زندگی در بسیاری از خانواده‌ها موجب شده است تا زندگی این خانوارها با چالش‌های گوناگونی روبه‌رو باشد. در این میان مردان این خانواده‌ها ضمن اینکه سلامت خود را جزء اولویت‌های خانواده در نظر نمی‌گیرند، حتی سلامت‌شان را با شغل‌های سخت‌تری به خطر می‌اندازند.

بیمه یکی از مهم‌ترین ابزار‌های تامین امنیت ذهنی و آینده شاغلان هر جامعه‌ای است، اما در ایران عمده شاغلان کشور از این امنیت محروم هستند. به طوری که طبق تازه‌ترین آمار مرکز پژوهش‌های مجلس ۶۰ درصد از اشتغال کشور فاقد پوشش بیمه شغلی است و بعد از شیوع کرونا تاکنون وضعیت بحرانی‌تر شده است.