به گزارش همنوا، مجید بهشتی‌روی در نشست علمی پژوهشی «کاهش مخاطرات تغیرات اقلیمی» در تبریز، خاطرنشان کرد:  توسعه بی‌رویه شهر، بدون تأمین زیرساخت‌های متناسب، بحران را تشدید می‌کند. توسعه شهر سبز، تقویت حمل‌ونقل عمومی، تغییر و افزایش گونه‌های گیاهی، استفاده از مصالح بومی و روش‌های ساخت‌وساز سازگار با اقلیم می‌تواند در بهبود شرایط مؤثر باشد. در غیر این صورت، جامعه به سمت فلاکت اقلیمی سوق داده خواهد شد.

بهشتی‌روی  افزود: باید این تغییرات را بپذیریم و الگوی فضایی و جغرافیایی زیست شهری و روستایی را اصلاح کنیم. شهرها هم پیشران اصلی تغییرات اقلیمی هستند و هم قربانی آن. تغییرات یکی دو دهه اخیر نشان می‌دهد گرمایش جهانی و محلی خطری انکارناپذیر است. دمای تبریز در سال‌های اخیر رکوردشکنی کرده و حتی از برخی شهرهای گرمسیر ایران نیز فراتر رفته است. بر اساس مطالعات، اقلیم تبریز تا سال ۲۱۰۰ افزایش دمایی در حدود ۱۱ درجه را تجربه خواهد کرد

وی با بیان اینکه اقلیم بر پوشاک، سرپناه و ساختار شهرها اثرگذار است، تشریح کرد: تغییر اقلیم نتیجه تأثیر فعالیت‌های انسانی در کنار عوامل بیرونی بر پارامترهای اقلیمی است. اقدام برای سازگاری با تغییرات اقلیمی باید به یک پویش ملی تبدیل شود، چراکه این تغییرات بر مؤلفه‌های آب‌وهوایی کل کشور حاکم است. طی ۵۰ سال گذشته، کاهش بارش سالانه به‌طور میانگین هر سال ۵۰ میلی‌متر بوده و هم‌زمان افزایش دما، تبخیر را تشدید کرده است.

پژوهشگر هواشناسی و عضو هیئت علمی دانشگاه نیز در این نشست با بیان اینکه هرگونه اختلال در کشاورزی می‌تواند امنیت غذایی کشور را با تهدید جدی مواجه کند، اظهار کرد: افزایش دما، کاهش منابع آبی و تغییر الگوهای بارشی از مهم‌ترین نگرانی‌های پیش‌رو هستند. از گسست‌های اقلیمی محتمل در ایران می‌توان به فروپاشی جنگل‌ها، حذف یخچال‌ها، تغییر مسیر سامانه‌های بارشی، افزایش گردوغبار، تنزل نواحی اقلیمی و فرونشست زمین اشاره کرد؛ پدیده‌ای که به از دست رفتن اراضی کشاورزی منجر می‌شود.

یونس اکبرزاده، با اشاره به داده‌های اقلیمی اضافه کرد: امواج گرمایی در پنج سال اخیر نسبت به ۱۰ سال قبل افزایش چشمگیری داشته و تعداد روزهای گردوغبار و موارد فرونشست زمین نیز رو به افزایش است. زمین در نقاط مختلف کشور در حال فرونشست است و این مسئله نیازمند توجه فوری است. یکی از معضلات جدی جامعه، خشکسالی اجتماعی و اقتصادی است و برای مقابله با آن باید کشاورزی تاب‌آور را ترویج داد و حتی به‌جای تمرکز صرف بر اقتصاد مقاومتی، به سمت اقتصاد تاب‌آوری حرکت کرد. آینده کشاورزی، آینده جوامع تاب‌آور است.