این روایت از بخش سرطان بیمارستان کودکان مردانی‌آذر تبریز است؛ جایی که هر اتاق، قصه‌ای از امید، رنج و انتظار را در دل خود جای داده است. اینجا کودکان برای زندگی می‌جنگند و خانواده‌ها، هر روز میان امید و اضطراب، روزهای سخت درمان را پشت سر می‌گذارند.
در یکی از اتاق‌های این بخش، دختربچه‌ای روزهای دشوار شیمی‌درمانی را سپری می‌کند. روزی موهای بلند و زیبایی داشت، اما بیماری پیش از آنکه کودکی‌اش را بگیرد، موهایش را گرفت. چند روز پیش، برادر کوچکش برای دیدنش آمده بود؛ اما او را نشناخت. با چشمانی اشک‌آلود گفت: «من خواهرم را نمی‌خواهم، این خواهر من نیست.»
شاید او هنوز معنای سرطان را نداند، اما خوب می‌فهمد که بیماری، چهره خواهرش را تغییر داده است. گاهی درد یک بیماری فقط رنج جسم نیست؛ درد واقعی را باید در اشک‌های خانواده‌ای دید که هر روز بخشی از آرامش و لبخندشان را از دست می‌دهند.
در این بیمارستان، درد تنها در اتاق‌های بستری جریان ندارد؛ گاهی در راهروها نیز می‌توان فرو ریختن یک زندگی را تماشا کرد. پدری را تصور کنید که هنوز صدای پزشک در گوشش می‌پیچد: «فرزندتان به سرطان مبتلا شده است.» هنوز چند قدم از اتاق بیرون نیامده که دنیا روی سرش آوار می‌شود و همان‌جا، در راهروی بیمارستان، از شدت شوک نقش بر زمین می‌شود. سرطان فقط جسم یک کودک را هدف نمی‌گیرد؛ گاهی قلب پدر، صبر مادر و آرامش یک خانواده را نیز درگیر می‌کند.
روایت مادران این بخش، تلخ‌تر از آن است که بتوان به آسانی از کنار آن گذشت. مادری که سال‌ها چشم‌انتظار تولد فرزندش بود و پس از سال‌ها دعا و امید، خداوند پسری را به او بخشید. چند سال بعد همسرش را از دست داد و تمام زندگی‌اش در وجود همان پسر خلاصه شد. چهارده سال با عشق و امید او را بزرگ کرد، اما یک جمله کافی بود تا تمام آرزوهایش فرو بریزد؛ «پسرتان سرطان دارد.»
پزشکان از دشواری روند درمان می‌گویند، اما یک مادر هیچ‌گاه امیدش را از دست نمی‌دهد. از این بیمارستان تا آن بیمارستان، از این پزشک تا آن پزشک، از دارو تا دعا، از نذر تا دخیل، همه راه‌ها را رفته است؛ شاید معجزه‌ای رخ دهد و دوباره لبخند بر چهره تنها دارایی زندگی‌اش بنشیند.
اینجا هر کودکی رؤیایی در سر دارد. یکی دوست دارد پزشک شود، دیگری کارخانه‌دار، یکی معلم شدن را آرزو می‌کند و دیگری فقط می‌خواهد دوباره مثل گذشته بدود، بازی کند و بخندد. آرزو، آرزوست؛ چه کوچک باشد و چه بزرگ. هیچ کودکی نباید از حق رؤیا داشتن محروم شود.
با ورود به بیمارستان، نخستین چیزی که توجه را جلب می‌کند، نظم، پاکیزگی و آرامش محیط است. پزشکان، پرستاران و کارکنان با صبوری و دلسوزی در کنار کودکان و خانواده‌هایشان حضور دارند و می‌کوشند اندکی از اضطراب روزهای سخت درمان را کاهش دهند. بی‌تردید، چنین فضایی در کنار دانش و تجربه کادر درمان، نقشی مهم در ایجاد احساس امنیت برای بیماران دارد.
اما سرطان تنها با جان کودک نمی‌جنگد؛ زندگی خانواده را نیز زیر بار هزینه‌های سنگین درمان خم می‌کند. کم نیستند پدر و مادرهایی که برای ادامه درمان، خانه، خودرو، طلا و تمام دارایی خود را می‌فروشند تا شاید فرصت دوباره‌ای برای زندگی فرزندشان بخرند. با این حال، همه خانواده‌ها چیزی برای فروختن ندارند و آنجاست که درمان، از یک مسئله پزشکی به دغدغه‌ای اقتصادی و اجتماعی تبدیل می‌شود.
واقعیت تلخ آن است که هزینه برخی داروهای نوین درمان سرطان، از توان بسیاری از خانواده‌ها خارج است. تنها هزینه تأمین ۲۱ دُز یکی از داروهای مورد نیاز این بیماران در داروخانه‌های دولتی، بیش از یک میلیارد تومان است؛ آن هم بدون پوشش بیمه‌ای. رقمی که برای بسیاری از خانواده‌ها، نه فقط سنگین، بلکه دست‌نیافتنی است.
تمام این روایت‌ها یک پیام مشترک دارند؛ سرطان تنها یک تشخیص پزشکی نیست. بیماری‌ای است که گاهی آرامش یک خانواده، توان یک پدر، صبر یک مادر و لبخند یک کودک را با خود می‌برد. با این حال، متخصصان تأکید می‌کنند که تشخیص زودهنگام می‌تواند شانس درمان را به میزان قابل توجهی افزایش دهد و فرصت دوباره‌ای برای زندگی به کودکان ببخشد.
از رنگ‌پریدگی تا کبودی‌های بی‌دلیل؛ علائمی که نباید نادیده گرفته شوند
پزشکان معتقدند بخش مهمی از موفقیت درمان سرطان کودکان، به تشخیص زودهنگام بیماری بستگی دارد. رنگ‌پریدگی، بی‌حالی، کاهش اشتها، خونریزی‌های غیرعادی از بینی یا لثه و کبودی‌های بی‌دلیل از جمله نشانه‌هایی هستند که والدین نباید آنها را بی‌اهمیت تلقی کنند.
فوق تخصص خون و سرطان کودکان می‌گوید بسیاری از موارد کم‌خونی تنها با انجام آزمایش خون قابل تشخیص است و گاهی همین کم‌خونی می‌تواند نشانه‌ای از بیماری‌های جدی مانند سرطان خون باشد. به گفته وی، انجام چکاپ و آزمایش‌های دوره‌ای در یک‌سالگی، سنین مدرسه و دوران نوجوانی می‌تواند نقش مهمی در تشخیص زودهنگام بیماری‌ها داشته باشد.
وی با اشاره به بیماری‌های ارثی خون مانند تالاسمی و هموفیلی، بر ضرورت انجام مشاوره‌های ژنتیک و مراقبت‌های پیشگیرانه تأکید می‌کند و می‌گوید تغذیه مناسب مادران در دوران بارداری نیز می‌تواند در کاهش برخی اختلالات خونی مؤثر باشد.
فوق تخصص خون و آنکولوژی کودکان نیز با بیان اینکه سرطان‌های خونی، لنفوم، تومورهای مغزی، رتینوبلاستوما، سرطان‌های استخوان و بافت نرم از شایع‌ترین سرطان‌های دوران کودکی هستند، می‌گوید امروزه بسیاری از این بیماری‌ها با شیمی‌درمانی، رادیوتراپی، جراحی و پیوند سلول‌های بنیادی قابل درمان هستند و خوشبختانه بخش قابل توجهی از این خدمات در تبریز ارائه می‌شود.
با این حال، درمان تنها به تجهیزات پزشکی محدود نمی‌شود. 
در بیمارستان کودکان مردانی‌آذر، با وجود امکانات درمانی مناسب و تلاش شبانه‌روزی کادر درمان، هنوز فضایی برای بازی کودکان بستری وجود ندارد؛ در حالی که روانشناسان معتقدند حتی یک اتاق بازی کوچک می‌تواند اضطراب کودکان را کاهش داده و روند درمان را برای آنان قابل تحمل‌تر کند.
از سوی دیگر، هزینه‌های درمان همچنان یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های خانواده‌هاست. 
مدیرعامل یکی از مؤسسات حمایت از کودکان مبتلا به سرطان با اشاره به افزایش چشمگیر قیمت داروها می‌گوید برخی داروهای نسل جدید برای هر بیمار بین هفت تا ۲۱ دُز تجویز می‌شوند و هزینه تهیه ۲۱ دُز از یکی از این داروها در داروخانه‌های دولتی به بیش از یک میلیارد تومان می‌رسد؛ رقمی که همچنان تحت پوشش بیمه قرار ندارد.
به گفته وی، مشکل اصلی در کشور، نبود امکانات درمانی نیست؛ بلکه دسترسی عادلانه همه بیماران به این امکانات است. بسیاری از خانواده‌ها توان تأمین هزینه‌های دارو، ایمپلنت یا ادامه روند درمان را ندارند و اگر حمایت مؤسسات خیریه و نهادهای حمایتی نباشد، ادامه درمان برای برخی کودکان با دشواری جدی روبه‌رو می‌شود.
سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده است که در صورت تشخیص به‌موقع و دسترسی مناسب به خدمات درمانی، چهار نفر از هر پنج کودک مبتلا به سرطان شانس درمان و بازگشت به زندگی عادی را دارند؛ آماری که اهمیت توجه به علائم اولیه و فراهم کردن دسترسی عادلانه به خدمات درمانی را بیش از پیش نشان می‌دهد.
پشت درهای بخش سرطان بیمارستان کودکان، هر روز نبردی برای زندگی جریان دارد؛ نبردی که قهرمانان آن، کودکانی هستند که با وجود درد، هنوز رؤیاهایشان را فراموش نکرده‌اند. یکی آرزو دارد پزشک شود، دیگری معلم، یکی کارخانه‌دار و دیگری تنها می‌خواهد دوباره بدود، بازی کند و موهایش را با یک گل‌سر رنگی ببندد.
شاید سرطان بتواند موهای یک کودک را بگیرد، اما اگر تشخیص به‌موقع، درمان مؤثر و حمایت جامعه در کنار هم قرار گیرند، نمی‌تواند امید را از او بگیرد.