به گزارش همنوا، سجاد کبیری از کارگران خدمات شهری منطقه ۴ تبریز روز شنبه ۱۵ دی ماه حین پاکسازی و جمع آوری زباله روی پل سرداران فاتح به طرف میدان آذربایجان براثر سانحه رانندگی جان خود را از دست داد. راننده پس از تصادف فرار کرد.

شهرداری تبریز ضمن عرض تسلیت به خانواده زحمت‌کش کارگری، بازماندگان و خانواده آن‌ مرحوم، از درگاه خداوند متعال برای آن عزیز از دست رفته، رحمت واسعه الهی و برای بازماندگان صبر و شکیبایی مسالت دارد.

فوت کارگران شهرداری تبریز، از اخبار تلخی است که متاسفانه از فرط تکرار و تکرار، دیگر چیز زیاد عجیبی به نظر نمی رسد. تجربه نشان داده، بخش عمده ای از حوادث مشابه در اثر سهل انگاری برخی از شهروندان است. قصه دو سطر بیشتر نیست، اما همین دو سطر به مرگ نارنجی های دوست داشتنی شهر می انجامد: «حمل کیسه زباله روی صندوق عقب ماشین، افتادن زباله در بزرگراه یا زیرگذر، تلاش پاکبان برای جمع آوری زباله از منطقه خطرناک و تصادف غافلگیرانه و نهایتاً مرگ پاکبان» در بیشتر مواقع علت فوت کارگران شهرداری همین است.

در کنار آن، مدیران و سرکارگران خدماتی را نیز باید در این گونه حوادث دخیل دانست. چرا باید کارگر شهرداری برای جمع آوری یک کیسه زباله از شیب زیرگذر، جان خود را به خاطر بیندازد؟ از دو حالت خارج نیست: کارگر شهرداری، یا از بیم مدیر بالایی خود، مجبور است جانش را به کف دست بگیرد، یا برای راحت کردن کار خود و جلوگیری از پراکندگی زباله ها، باید دست به عملیات انتحاری (!) خدماتی بزند. در هر دو حالت، مدیران خدماتی باید پاسخگو باشند. اصلا به فرض که فلان معبر یا زیرگذر، مکثل آینه برق نزند، چه چیزی از این شهر کم می شود؟ همه مسائل و مشلات این شهر، رتق و فتق شده و تنها مانده نظافت 20، 30 متر از از یک اتوبان؟!

چرا پاکبانان توجیه نمی شوند که هیچ چیزی با اهمیت تر از جان آن ها نیست؟

امروزه تجهیزات جاروب مکانیزه از لوازم عادی در تمام شهرهای کشور است. اگر اصرار بر تنظیف معابر خطرناک است، چرا شهرداری تبریز از این تجهیزات خریداری نمی کند؟ چرا شیفت های خدمات شهری، از لباس های شبرنگ دار و علایم هشداردهنده، برخوردار نیستند؟ چرا پلیس راهور، یک بار برای همیشه، حمل زباله در بالای کاپوت را جرم انگاری نمی کند؟ چرا خبر مرگ کارگران در این شهر، عادی و روزمره شده؛ چیزی شبیه اخبار هواشناسی و آلدگی هوا و اعلام یارانه و .... پیام تسلیت، برای زن و بچه کارگری که مرده، چه تسکینی دارد؟