همنوا | زهرا حسین زاده

با نگاهی به رویدادهای مختلف فرهنگی تبریز، شاید بتوان گفت، در دو ماه گذشته، هیچ شهری مانند تبریز، میزبان پرشمار برنامه‌‌های مفصل و چندمشارکتی در حوزه فرهنگ و هنر نبوده است. کنگره بین‌المللی بزرگداشت استاد شهریار، جشنواره بین‌المللی هنرهای اسلامی(ارسیکا)، جشنواره موسیقی دستگاهی ایران، همایش ملی آذربایجان، دیپلماسی و تمامیّت ارضی ایران، از جمله رویدادهایی بودند که از اواخر شهریور تا اوایل آبان میزبان چهره‌های مهم فرهنگی، هنری و علمی بودند. هر یک از این برنامه‌ها، اسماً برنامه‌های قوی و پرطمطراقی به نظر می‌رسیدند؛ در حوزه اجرا نیز، قطعاً شمار زیادی از مدیران، در به ثمر نشستن این رویدادها، کوشیده‌اند، اما سوال این‌جاست که چرا چنین برنامه‌هایی، در حد رویدادهای بومی و زودگذر به پایان می‌رسند و در افق ملی، بازتابی از خود بر جای نمی‌گذارند؟ این در حالی است که تبریز تقریباً هفته‌ای یکبار میزبان یکی از وزرای مهم دولت است و اصلاً خود رئیس‌جمهور از این شهر به پاستور رسیده، اما هیچ‌یک از این‌ها باعث نمی‌شود صدای رویدادها در این شهر، از محدوده جغرافیایی تبریز فراتر نرود.
پاسخ را باید در این مَثَل قدیمی جست که هیچ‌چیز یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد؛ میهن‌دوستی و عِرق ملی، مهم‌ترین خصوصیت مردم تبریز و نخبگان این شهر است؛ اما این حس متعالی، سال‌هاست که از سوی مدیران و متولیان فرهنگی و اجتماعی، همراهی نشده‌است.  تبریز سال‌هاست سهمی در رسانه ملی ندارد؛ این شهر، سال‌هاست نتوانسته یک هنرمند در تراز ملی، به ایران معرفی کند. شبکه‌های تلویزیونی (و در سال‌های اخیر شبکه نمایش خانگی) سالانه ده‌ها اثر متنوع تولید می‌کنند؛ اما دریغ از یک لوکیشن از تبریزی که صدها جاذبه تاریخی و فرهنگی دارد. همین امر نیز اتفاقی نیست. تلاش دامنه‌دار عده‌ای برای کوچک‌سازی ذهن‌ها و غیریت‌سازی شهر از ساحت ملی، باعث شده، حرکت بسیاری از فعالان فرهنگی و هنری، بدون در نظر گرفتن افق ملی، ترسیم شود.
حال در شهری که کمتر شور و انگیزه‌ای از حس مشارکت فرهنگی در میان مردمانش، به چشم می‌خورد، انواع کنگره‌ها و همایش‌ها، هر قدر هم مجلل و باشکوه باشد، چون جزیره‌ای است که جلوه‌اش، راهی به آن سوی آب‌ها ندارند.