پایگاه خبری تحلیلی هم نوا / هم صدا با ملت
آبان ۲۹, ۱۳۹۷ / November 20, 2018

بحران صندلی در نمایشگاه کتاب تبریز

امسال نمایشگاه کتاب تبریز با حضور مغتنم نویسندگان تبریزی همراه بود. حضوری که در سال های گذشته شاید شبیه آن را کمتر دیده باشیم. اما حاصل این حضور غرفه های بدون صندلی کوچکی بود که به مولفان تنها این اجازه را می داد که امضایی به رسم یادگار روی اثرشان بزنند و به مخاطب تقدیم کنند.

اختصاصی همنوا/ لیلا حسین نیا

در زمانه اندوه باری که گرفتار آنیم برای اهل فرهنگ چیزی بهتر و مهم تر از فضایی نیست که در آن بتواند برای چند ساعت در حال و هوای کتاب و اندیشه قدم بزند. نمایشگاه کتاب از جمله همین فرصت های اندک است که به اهالی فرهنگ داده می شود. مجالی که با فراغ بال و آسایش بتوانند به جدیدترین و بهترین کتاب ها دسترسی پیدا کند و با ناشران و مولفان رو در رو باشد. برای مولفان هم این فرصت مغتنم است تا بتوانند مخاطبان آثارشان را ببینند، درباره آثارشان گفتگو کنند و به عینه شاهد تاثیر کتابشان بر مخاطب باشند. این ها کم ترین و ابتدایی ترین منافعی است که از یک نمایشگاه کتاب نصیب اهالی فرهنگ خواهد شد.
نمایشگاه کتاب تهران که شاید بهترین و باشکوه ترین اتفاق فرهنگی ایران است؛ چنین خصایلی دارد. نویسندگان و خوانندگان به راحتی فضای مقابله با هم را دارند. ناشران فرصت همفکری با مخاطب را پیدا می کنند و سلیقه اش را می سنجند. جلسات حاشیه ای که در سرای اهل قلم نمایشگاه کتاب تهران برگزار می شود تاثیر مهمی بر معرفی کتاب و نویسنده دارد.
اهالی فرهنگ و اندیشه تبریز هر سال منتظرند تا رویداد نمایشگاه کتاب تبریز هم چنین فضایی برایشان فراهم کند. اما سال به سال دریغ از پارسال! امسال نمایشگاه کتاب تبریز با حضور مغتنم نویسندگان تبریزی همراه بود. حضوری که در سال های گذشته شاید شبیه آن را کمتر دیده باشیم. اما حاصل این حضور تنها غرفه های بدون صندلی کوچکی بود که به مولفان تنها این اجازه را می داد که امضایی به رسم یادگار روی اثرشان بزنند و به مخاطب تقدیم کنند. گاه چند نویسنده در یک غرفه حضور داشتند اما دریغ از یک صندلی اضافی که بتوانند گعده ایی فرهنگی برپا کنند و مردم را در مباحث فرهنگی و هنری شان سهیم کنند.
در روزهای منتهی به آغاز نمایشگاه و با توجه به اخبار حضور گسترده نویسندگان، اغلب دوستداران کتاب منتظر جلساتی در نمایشگاه بودند برای معرفی و نقد و بررسی آثار. اما خبر ممنوعیت برگزاری هر نوع جلسه نقد و رونمایی، آب سردی شد بر اندک شرر باقی مانده در دل اهالی کتاب. تنها به برگزاری چند جلسه فرمایشی شعرخوانی اکتفا شد که به نظر نمی رسید نتیجه دلخواه اهل قلم تبریز را رقم زده باشد.
باری امسال هم نمایشگاه کتاب تبریز به پایان رسید. قلم فرسایی دشوار است و شاید چند سال زمان ببرد تا حضوری چنین پربار از نویسندگان استان را در نمایشگاه شاهد باشیم. فرصت سوزی خصلت نهادهای فرهنگی شهر ما است. شاید بلد نباشیم چطور از یک فرصت برای پیشرفت فرهنگ شهرمان استفاده کنیم ولی خوب بلدیم چطور آن فرصت را بسوزانیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *