پایگاه خبری تحلیلی هم نوا / هم صدا با ملت
آبان ۲۸, ۱۳۹۷ / November 19, 2018

ساز و آواز کودکان رودکی و خاطرانگیزترین تصنیف‌ های ایرانی و آذری

گروه موسیقی رودکی، با هنرنمایی 22 استعداد برجسته موسیقی کودک، خود را مهیای یکی از اجراهای مهم سالیان اخیر کرده‌است. کودکان شش تا شانزده سال این گروه، پس از آن‌ که سال گذشته مقام برتر جشنواره موسیقی «نوای خرم» را از آن خود کردند، دو سال تمرین مدام داشتند و قرار است سی‌ و یکم مرداد و یکم شهریور، با اجرای بیش از 20 قطعه از خاطرانگیزترین تصنیف‌ های ایرانی و آذری، در هتل بین‌ المللی شهریار تبریز، روی صحنه بروند.

اختصاصی همنوا / فرشید باغشمال

گروه موسیقی رودکی، با هنرنمایی ۲۲ استعداد برجسته موسیقی کودک، خود را مهیای یکی از اجراهای مهم سالیان اخیر کرده‌است. کودکان شش تا شانزده سال این گروه، پس از آن‌که سال گذشته مقام برتر جشنواره موسیقی «نوای خرم» را از آن خود کردند، دو سال تمرین مدام داشتند و قرار است سی‌ویکم مرداد و یکم شهریور، با اجرای بیش از ۲۰ قطعه از خاطرانگیزترین تصنیف‌های ایرانی و آذری، در هتل بین‌المللی شهریار تبریز، روی صحنه بروند.
وارد آموزشگاه که می‌شوم، نجوای «ساری گلین» را پِی می‌گیرم و خود را به دفتر قادر رودکیان می‌رسم. اعضای گروه کیپ‌تاکیپ هم نشسته‌‌اند، سازبندی گروه، عمدتاً ایرانی است، با تلفیق سازهای خارجی و آذری. قطعات و تصنیف‌ها، یکی‌یکی اجرا می‌شوند. ناهماهنگی‌ها و ناکوکی‌ها آرام‌آرام، کمتر می‌شود. روند پختگی کار کاملاً محسوس است. آن‌قدر پخته و قوی که با تمام‌شدن یکی از تصنیف‌ها، رودکیان، سه‌تار به دست می گیرد و رو به گروه می‌گوید: «این‌که برخی‌ از شما، این‌قدر محکم مضراب می‌زنید، نشان‌دهنده اعتماد‌به‌نفس خوب‌تان است؛ اما دقت کنید که قرار است پشت میکروفون ساز بزنید و این جسارت، وقتی با سیستم صوتی سالن، چند برابر شود، روی صدای کل گروه، تاثیر می‌گذارد.»
با قادر رودکیان، سرپرست گروه موسیقی رودکیان، در حاشیه یکی از تمرین‌های گروه کودکان رودکی، گفتگویی داشتیم:

ایده تشکیل و اجرای گروه کودکان رودکی چطور شکل گرفت؟
این گروه، دو سال پیش، با یک هسته پنج نفره شکل گرفت و برخی ترانه‌های ساده و خوشایند مثل «جوجه‌لر» را در برنامه‌های کارگاهی، اجرا می‌کرد. به مرور، قطعات را سخت‌تر و بیشتر کردیم. حالا آن گروه پنج‌نفره، رسیده به مرحله‌ای که ۲۲ کودکِ هنرمندِ شش تا شانزده سال، شناسایی شده‌اند. تفاوت اصلی اجرای پیش‌رو با اجراهای قبلی کودکان این است که کارهای قبلی، عمدتاً حالت کارگاهی داشتند و کنسرت مستقلی به شمار نمی‌رفتند. تجربه‌های متعدد کارگاهی، زمینه تشکیل گروه کودکان را فراهم آورد. تا جایی که پیگیر هستم، گروهی با این کیفیت، تنوع ساز و ترکیب سنی، برای یک کنسرت رسمی و مستقل، کار بی‌نظیری در کشور است.

جالب است که هدایت برنامه را هم به یکی از هنرجویان خود سپرده‌اید.
بله. شیرینی کار هم در همین است که کودکان زیر ۱۶ سال، توسط هنرمندی که فقط یک سال از خودشان بزرگتر است، در یک برنامه ۱۰۰ دقیقه‌ای مدیریت شوند. «حسین خاوری» پیش خودم ‌تار کار کرده و در مدت کم، پیشرفت خیره‌‌کننده داشته است. در این‌جا هم هدایت کار را عهده‌دار شده‌است. خودم سرپرستی و نظارت کلی روی گروه دارم. قرار که نیست من همیشه روی سن باشم. باید به فکر سایر برنامه‌ها و اجراها هم باشم.

به نظر می‌رسد این حجم و ترکیب سازبندی، در گروه‌های حرفه‌ای، جایی ندارد.
بله از نظر اصول موسیقی، زیاد صحیح نیست، اما سعی کردیم استعداد کودکان را در اولویت قرار دهیم و کار را طوری پیش ببریم که حداکثر استعدادها امکان هنرنمایی داشته باشند. البته، این، به معنی «پر کردن» گروه نیست. حضور این بچه‌ها، تنها و تنها به واسطه استعدشان بوده‌است. در جریان جشنوارۀ ملی موسیقی جوان، «افرا اصلان‌حسینی» در دایره و دف، «پارسا خائف» در آواز، «سما شجری» در کمانچه و «سینا شجری» در تار آذری، به عنوان نوازندگان برگزیده کشوری معرفی شدند و «سامین نجاپور» نوازنده شش ساله تنبک، سال گذشته، با اجرای عالی خودش، منتخب جشنواره ریتم و صلح شد. تک‌تک این بچه‌ها، دوره‌های سختی را برای رسیدن به این مرحله طی کرده‌اند.
در مورد سازها و تصنیف‌ها، به نظر می‌رسد، زیاد مایل نبوده‌اید علاقه موسیقیایی خودتان را به گروه تحمیل کنید.
همین طور است. خاطرانگیزترین تصنیف‌های ایرانی و آذری را با اجرای مجموعه‌ای از سازهای ایرانی و آذری و حتی سازهای جهانی مثل ویلن و پیانو، جمع کرده‌ایم. دلیل اصلی هم این است که ترجیح‌مان، حمایت از بچه‌ها بوده‌است. والدین این بچه‌ها، به امید آموختن «موسیقی درست» به این آموزشگاه، اعتماد کرده‌اند. اعتماد خانواده‌ها و استعداد این بچه‌ها، خیلی مهم‌تر از تعصبات بزرگترهاست. سعی کرده‌ایم فرهنگ و هویت ایرانی و آذری را توامان در کار، برجسته کنیم.

کار با گروه کودکان، قطعاً سختی‌های خاص خود را دارد. این استعداد، با شیطنت‌های کودکانه، چطور جمع می‌شود؟
سخت است اما لذتی که کار با بچه‌ها دارد، قابل‌توصیف نیست. ذهنیت بسیار خوبی دارند. مثل گلی که خودت، از روز اول کاشته‌ای و بزرگش کرده‌ای. گاهی شیطنت‌ها و بیقراری‌هایی دارند، اما خیلی مصمم و بااراده هستند، به ندرت خسته می‌شوند. بی‌تکلف و باانگیزه هستند. همین‌ها باعث شده، انرژی بی‌نظیری از گروه بگیرم. یک بخش دیگر از لذت کار، مربوط می‌شود به این‌که چنین گروهی در کشور نظیر ندارد. سعی می‌کنیم همین گروه را آماده کارهای بزرگتر کنیم. با یک کنسرت، رها نمی کنم این گروه را! شهریورماه در جشنواره «شمس و مولانا» حضور خواهیم داشت و بعد از آن، گروه در آذرماه، راهی جشنواره «نوای خرم» می‌شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *