دوشنبه ۲۳ام مهر ۱۳۹۷ , Monday 15th October 2018

تیر ۱۶ام, ۱۳۹۷

کد خبر : 171058

در باب سفر اعضای شورای شهر به ژاپن

ما چه صنمی با ژاپن داریم؟

اشتراکات فرهنگی ایران و ژاپن، اعضای شورای شهر تبریز را به این سفر ترغیب کرده‌است! کدام یک از مسئولان سرزمین ما می‌توانند« کاروشی» یا «مرگ بر اثر کار زیاد» را درک کنند؟

اختصاصی همنوا/ خانم شهروند
در خبرها آمده است که دو عضو محترم شورای شهر تبریز به ژاپن سفر کردند. داستان مانند سفر بی خبر آقای شهردار است. منتها تفاوتی که سفر آقای شهردار داشت این بود که کلا درباره‌اش صحبتی نکرد، از ضرورت سفرها و مرخصی‌هایش نگفت، افکار عمومی را ضرب در صفر کرد و کلا توضیحی نداد. حداقل این که شهردار تبریز مردم را با دلایل واهی سرگرم نکرد و از چیزهایی که در واقع وجود نداشتند حرفی نزد. اما دو عضو محترم شورای شهر تبریز که به ژاپن سفر کردند دلایل جالب توجهی برای سفر خود تراشیده‌اند. ملاحظه بفرمایید: «کریم صادق‌زاده امروز در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در تبریز با اشاره به سفر نمایندگان پارلمان شهری تبریز به کشور ژاپن، اظهار کرد: اشتراکات فرهنگی موجود بین ایران و ژاپن بسیار بوده از این‌رو با سفر نمایندگان شورای شهر تبریز اعم از اینجانب و محرم محمد زاده به همراه یکی از مدیران سازمان نظام مهندسی ساختمان استان به شهر توکیو ، زمینه ارتقای همکاری‌های مشترک فرهنگی، علمی و عمرانی و گردشگری برای برنامه‌های مصوب تبریز ٢٠١٨ فراهم خواهد شد. »
اشتراکات فرهنگی ایران و ژاپن، اعضای شورای شهر تبریز را به این سفر ترغیب کرده‌است! حالا سوال این است که کدام اشتراک فرهنگی؟ اصلا فرهنگ ایران چه صنمی با ژاپن داشته و دارد؟ در دین و مذهب که تفاوت های عمیق و چشمگیری بین مردمان ایران و ژاپن است. هرچند که بخشی از مردم ژاپن را پیروان آئین مسیحیت تشکیل می دهند. اما کافی است تا فیلم «سکوت» از اسکورسیزی را ببینید تا بدانید که شیوع مسیحیت در ژاپن با چه مصایبی همراه بوده است. در نوع پوشش و خوراک هم که جلوه های فرهنگ به شمار می روند، نیز تفاوت بین ایران و ژاپن بسیار است.
از همه این نکات که بگذریم؛ کدام یک از مسئولان سرزمین ما می‌توانند« کاروشی» یا «مرگ بر اثر کار زیاد» را درک کنند؟ کار زیاد از عناصر اصلی فرهنگی ژاپن است. یک کارمند ژاپنی برای رضایت مشتری حتی حاضر است خانواده‌ی خود را فدا کند و شکست در کار برای یک مدیر ژاپنی برابر مرگ است اما این رویه در کشور ما چگونه است؟ البته که چو دانی و پرسی سوالت خطاست!
یکی دیگر از ویژگی های مهم فرهنگی ژاپن «آریگاتو» یا فرهنگ عذرخواهی است. مردم ژاپن علاوه بر اینکه از همدیگر بسیار تشکر می کنند، هرکجا که لازم باشد از یکدیگر عذر می خواهند؛ در تاخیر قطارهای شهری، در خاموشی برق شهری، عذرخواهی رئیس جمهور به دلیل اشتباه وزیر دفاع، عذرخواهی تیم فوتبال در باخت ها و… اعضای شورای شهر قطعا می‌دانند که مسئولان و نهادهای مختلف اجرایی در کشور ما به طور قطع و یقین در چنین فرهنگی با ژاپن اشتراک ندارند. کاش جناب صادق زاده حداقل می گفتند جهت آموزش برخی مسائل به کشور ژاپن سفر کرده‌ایم.
نکته مهم دیگر توضیحات صادقزاده در این جمله است: « طی این سفر زمینه ارتقای همکاری‌های مشترک فرهنگی، علمی و عمرانی و گردشگری برای برنامه‌های مصوب تبریز ٢٠١٨ فراهم خواهد شد» اکنون که هفت ماه از سال ۲۰۱۸ می گذرد؛ به نظر می رسد برای ارتقای همکاری در برنامه های تبریز ۲۰۱۸ کمی دیر شده باشد. نصف سال گذشته است و هنوز خبری از این رویداد پرهیاهو نیست. بعد از این هم تا متخصصین کشور ژاپن بیایند و در تبریز آن سعه صدر لازم برای همکاری ایجاد شود و برنامه ها برگزار شود؛ دل تبریزیان آب شده است! بی برنامگی رویداد تبریز ۲۰۱۸ مرا به یاد عنصر اصلی فرهنگ مردم ژاپن انداخت. می دانیم که یکی از ویژگی های اساسی فرهنگ در کشور ژاپن، برنامه‌مندی مردم و مسئولان این کشور است. به طوری که حتی تعمیر جدول یک باغچه‌ی کوچک کنار پیاده رو با نقشه و برنامه انجام می شود. ما به قول عضو محترم شورای شهر تبریز با این کشور اشتراکات فرهنگی زیادی داریم!

برچسب‌ها, , ,



دیدگاهها (۰)



آخرین اخبار