پزشکان تبریزی از پارکینسون می ترسند! - پایگاه خبری تحلیلی هم نوا
پنج شنبه ۲۵ام مرداد ۱۳۹۷ , Thursday 16th August 2018

خرداد ۸ام, ۱۳۹۷

کد خبر : 167839

گزارش همنوا از وضعیت بیماران مبتلا به پارکینسون

پزشکان تبریزی از پارکینسون می ترسند!

گزارشی از علائم و نشانه های بیماری پارکینسون در گفت و گو با مبتلایان به این بیماری و سکوت پزشکان.

اختصاصی همنوا / پریا دادوند

همه چیز از لرزش ها دست هایم شروع شد

«در یک روز سرد زمستان زمانی در حال فیلم برداری از فاصله ی دور بودم که دستانم شروع به لرزیدن کرد، لرزیدنی که برایم اهمیت نداشت و فقط به فکر فیلم برداری و درحال خود بودم. بعد از چند ماه برای ضمانت وامی به بانک رفتم. موقع نوشتن، دستم شروع به لرزیدن کرد. گفتم حتما از استرس است. حدود ۶ ماه بعد دوباره برای ضمانت دیگری به بانک رفتم. تا آن موقع به دستانم و لرزش دستانم توجه نمی کردم ولی این بار شدت لرزش دستانم به قدری بود که قلم را نتوانستم در دست راستم بگیرم. بعد از بازگشت به خانه با جست و جویی در اینترنت حدس زدم که بیماری ام پارکینسون باشد. یک سال از زمان اولین لرزش هایم گذشته بود و هروقت می خواستم کاری که باعث شدت استرسم شود را انجام دهم دستانم به شدت می لرزید. با مراجعه به پزشک و انجام آزمایشات( ام آر آی ) از مغزم، داروهای پارکینسون برایم تجویز شد.»

این ماجرای بیماری حسینی ۶۳ ساله از ورامین بود. او حدود چهارو نیم سال است که به این بیماری مبتلا شده است؛ توصیف دردناک نوعی بیماری که اولین بار توسط جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ توصیف شد و به نام کاشفش نامیده شد. داستان پارکینسون از این قرار است که این بیماری تحلیل برنده سیستم عصبی است. یعنی مرگ و اختلال عملکرد سلول های عصبی یا همان نورون ها.

حسینی در ادامه توصیف بیماری اش گفت: «تا قبل از مبتلا شدن به این بیماری نوازندگی می کردم و در جشن ها و مدارس به نواختن موسیقی می پرداختم اما حالا ازشدت لرزش دستانم نمی توانم ساز به دست بگیرم.»

او توضیح داد: «بیشترین نگرانی بیماران پارکینسونی از پیشرفت سریع بیماری است که کم کم فرد را به فلج شدن نزدیک می کند.»

لیست بلندبالای مشکلات بیماران پارکینسون

از حسینی در خصوص مشکلات بیماران پارکینسون پرسیدم و او شروع به شمردن لیست بلندبالای مشکلات کرد: « یکی از مشکلات اصلی، کمبود داروهای خارجی است. چون داروهای ایرانی کیفیت خوبی ندارند. به همین دلیل از داروهای خارجی استفاده می کنم. همچنین بیماران پارکینسون هیچ کانونی برای حمایت ندارند. بیماری های دیگر کانون حمایتی دارند اما پارکینسون چنین جمعی را ندارد و این از مشکلات اصلی ما است.»

موضوع بیمه مشکل دیگر بیماران مبتلا به پارکینسون است. حسینی به عنوان کسی که با این معضلات دست و پنجه نرم می کند در این باره گفت: «تا آن جایی که اطلاع دارم بیمه تامین اجتماعی هزینه ی داروها را نمی دهد. هرچند من بیمه صداو سیما هستم و حدود یک چهارم هزینه ها را دریافت می کنم ولی باز هزینه ها برایم سنگین است.»

وقتی پزشکان از پاسخگویی طفره می روند!

برای صحبت با پزشکان مغز و اعصاب در خصوص بیماری پارکینسون باید دوندگی زیاد کرد. هرچند که تمام تلاش ها، وقت ویزیت گرفتن ها، تماس های پی در پی تلفنی و حتی متوسل شدن به مسئولان دانشگاه علوم پزشکی تبریز هم فایده ای نداشت. پزشکان این شهر از شنیدن نام خبرنگار و پارکینسون به صورت توامان وحشت دارند. منشی پزشکان تبریزی بیشتر از خود پزشکان از حضور خبرنگار در مطب واهمه دارند و به هر نحوی که شده از سر بازم می کنند. بعد از روزها رد تماس بلاخره یکی از پزشکان مغز و اعصاب در نهایت به تلفن پاسخ می دهد. با لحن تندی می گوید: «من اگر با شما مصاحبه کنم چه کسی به بیمارانم رسیدگی می کند؟» به او توضیح می دهم در هر ساعت از شبانه روز که وقت آزاد داشته باشد با او مصاحبه خواهم کرد اما این جمله هم چیزی از لحن درشت او نمی کاهد. انگار پزشکان تبریز از پارکینسون می ترسند!

بیماری‌ای به علائم اولیه ناچیز

وقتی پزشکان حاضر به پاسخگویی نیستند به سراغ بیمارانی می روم که خود این درد را با جان و تن درک می کنند. یزدانی یکی از بیماران پارکینسونی در تبریز است که ۷۴سال دارد. دختر او در خصوص بیماری پدرش گفت : پدرم نزدیک به ۱۶ سال است که دچار این بیماری شده است. او توضیح داد : در ابتدا به پزشک متخصص مراجعه کردیم ولی چون پدرم جانباز بود و داخل بدنش ترکش داشت؛ دکتر اجازه ی ام آر آی از مغز را نداد و باتوجه به علایم موجود، بیماری پارکینسون را تشخیص دادند. همچنین پزشکان با ضربه به انگشت دست و انگشت شصت باهم و یا ضربه به پا برای بررسی کندی حرکت و نیز شل کردن دست برای مشاهده لرزش بیشتر به بیماری پدرم یقین پیدا کردند. اوایل بیماری لرزش دست و پا و گاهی سر داشت که به مرور بیشتر شد.

او کندی حرکت ، لرزش دست و پا ، مشکل در راه رفتن ، نشستن و برخاستن به صورت دشوار، مشکل در تکلم، کاهش صدا و… را از مشکلات اصلی پدرش در بیماری پارکینسون عنوان کرد.

در غیاب توضیحات علمی پزشکان به مقالات علمی و سایت های معتبر مراجعه کردم. نشانه های اصلی این بیماری عبارتند از لرزش ، سفتی و خشکی اندام ها ،حرکت کند بدن و تعادل ضعیف و… است ، پارکینسون در اصل فلج لرزان نامیده می شود اما تمام افراد مبتلا به بیماری پارکینسون لرزش ندارند. علائم اولیه پارکینسون ممکن است ناچیز باشد و می توانند با علائم بیماری های دیگر اشتباه گرفته شوند، این علائم عبارتند از لرزش ملایم انگشت ، دست و پا ،سفتی لب ،دشواری در راه رفتن ، دشواری در بلند شدن از صندلی ، وضعیت قوز دار ، کندی حرکت ، اختلال در تعادل، علائم حرکتی،یبوست و…

متوسط سنی افرادی که دچار پارکینسون می شوند ۶۲ سال است اما افراد بالای ۶۰ سال تنها ۲درصد تا ۴درصد احتمال ابتلا به این بیماری را دارند. داشتن یک عضو از خانواده که مبتلا به پارکینسون باشد اندکی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد و مردان نسبت به زنان بیشتر احتمال دارند به این بیماری مبتلا شوند.

نور امید بیماران پارکینسون در شیراز

در اوج یاس و دلسردی از بی اعتنایی های پزشکان تبریزی، به سراغ سخنان دکتر رزم کن متخصص مغز و اعصاب و ابداع کننده ی عمل جراحی تحریک عمقی مغز در شیراز می روم. این پزشک متعهد در یک فایل صوتی توضیحاتی در خصوص عمل ابداعی خود داده و در اختیار علاقمندان گذاشته است.

دکتر رزم کن در خصوص عملکرد الکترودهای ابداعی اش در مغز می گوید: «طی این عمل جراحی الکترودها با سیم های ظریفی در دو طرف مغز بیمار کاشته می شود و از زیر پوست از طریق یک رابط به یک باتری متصل می شود. این باتری معمولا در قفسه سینه قرار می گیرد .»

بنابر گفته این پزشک مبتکر، این عمل جراحی معمولا به صورت بیدار اتفاق می افتد و بیمار در طول عمل هیچ دردی احساس نمی کند و با تیم جراحی در ارتباط است .

رزم کن درباره بازده عمل جراحی گفت: «این عمل باعث بهبود ۸۰ درصدی در عملکرد روزانه بیمار دارد. بیمار مستقل می شود و می تواند تقریبا تمام کارهایش را انجام دهد. این عمل جراحی با کاهش ۵۰ الی ۷۰ درصدی دارو های پارکینسون همراه است.»

 

برچسب‌ها, , , , , , , , , , ,



دیدگاهها (۶)



  • حمید

    سلام. وجود یک انجمن حمایت از بیماران پارکینسونی خیلی لازمه که مشکلات این هموطنان را رسیدگی کنند

  • خانی

    با سپاس از این نشریه ، مصاحبه کننده و مصاحبه شوندگان.
    مطالب قابل تامل و تعمقی بیان شده است که اهمیت پرداختن به نیازها و مشکلات مبتلایان به پارکینسون را نشان میدهد.
    واقعیت آنست که تنها امید این بیماران به دسترسی نسبتا آسان به داروهای مناسب و نیز تسهیل در تامین هزینه های آنان است.
    توجه داریم که هنوز درمانی قطعی برای این بیماری شناسایی نشده و در حال حاضر تنها کنترل آن امکان پذیر لست.

  • توکلی

    سلام بیماران پارکینسون نیازبه حمایت دارندومشکلات دارویی .کمبوددارووگرانی داروباعث رنجش خاطر این عزیزان است .درباره بازنشستگی این عزیزان برنامه ریزی شود.افرادفاقدشغل وبیمه تحت پوشش نهادهای حمایتی قراربگیرند

  • پاسبان

    سلام
    چرا انقدر به بیماران پارکینسونی کمتر توجه میشه ، بخدا اینم یه بیماری لاعلاجه ، روز به روز حال ما بدتر میشه ،

  • خانی

    با سپاس از این نشریه ، مصاحبه کننده و مصاحبه شوندگان
    خوشبختانه مطالب بجا و مهمی در این نشریه بیان شده است و جا دارد که افکار عمومی و ذهن مسئولان با مقولات مرتبط با بیماری پارکینسون بیشتر آشنا شود.
    فراموش نکنیم که بیماری پارکینسون (فعلا) درمان ندارد و دلخوشی بیماران عمدتا به داروهایی است که بیماری را تا اندازه ای کنترل میکند.
    و بدانیم که امید بیمار عموما به دسترسی راحت به داروی با کیفیت و تامین هزینه آن است…….

  • محمدرضا

    با سلام
    ضمن تشکر از پرداختن به مشکلات بیماران مبتلا به پارکینسون عرض می کنم
    بیماری پارکینسون یک بیماری پیش رونده می باشد، یعنی با گذشت زمان بیماران می بایست دوز بیشتری از داروها خصوصا داروی مادوپار را استفاده نمایند که با توجه به وضعیت داروی خارجی و قیمت گران آن و کیفیت پایین داروهای داخلی ، همچنین عدم پوشش بیمه ای علاوه بر تحمل عوارض بیماری مشکلاتی رو برای اینگونه بیماران به وجود آورده است. انشاالله مسولین ذیربط در این خصوص تمهیداتی رو لحاظ نموده و کنار بیماران پارکینسونی باشند.

آخرین اخبار