شنبه ۲۷ام آبان ۱۳۹۶ , Saturday 18th November 2017

مهر ۲۳ام, ۱۳۹۶

کد خبر : 139684

به بهانه روز جهانی عصای سفید

خصلت همه ما انسان ها این است که تا از نزدیک با مسأله ای درگیر نباشیم، آن را نمی بینیم. ربطی هم به خوب بودن یا بد بودن ما آدم ها ندارد. اما این دوری ما از مشکلات و مسائل هزار رنگ و هزار چهره زندگی نباید ما را آنچنان دچار غفلت کند، که به کل خودمان را به حاشیه دردهای پررنگ زندگی هم نوعانمان بکشد. مسئولین به عنوان منتولیان رسیدگی به امور مردم یک وظیفه واحد و از قبل تعریف شده دارند، اما من نوعی به عنوان یک شهروند عادی، نه یک وظیفه که دینی بشر دوستانه بر گردن دارم. امروز روز جهانی عصای سفید، تنها یک روز در تقویم هست و بس! من روزنامه نگار امروز گزارشی می نویسم و خلاص، یک مسئول، همایشی برگزار می کند و حرف های امیدوار کننده می زند و خلاص، اما در نهایت این یک فرد نابیناست که باید تمام عمر را با این شرایط زندگی کند و گاه مجبور شود برای گرفتن حق عرفی و قانونی خود متوسل به این و آن شود.
اشتباه نکید، هدف من از نوشتن این متن، جلب توجه و دلسوزی برای نابینایان نیست که اگر قرار بر دلسوزی باشد، باید اول ببینیم مایی که دو چشم و دو گوش و یک زبان داریم، چه گلی سر خودمان و دیگران زده ایم و بعد برویم و به حال فردی که از نعمت دیده محروم است، دل بسوزانیم.
شاید بد نباشد در روز جهانی عصای سفید، برای لحظاتی چند چشمانمان را ببندیم و با عصای سفید چند قدمی راه برویم. بعد هر کس هر چقدر خواست این روز را بزرگ بدارد!
ساناز شهابی

برچسب‌ها

اخبار مرتبط :



دیدگاهها (۰)



آخرین اخبار