پنج شنبه ۱ام تیر ۱۳۹۶ , Thursday 22nd June 2017

خرداد ۲۲ام, ۱۳۹۶

کد خبر : 122857

گفتگو با علی پوریان کارگردان فیلم کوتاه «آعاجان »

کارگردانی قاب تصویر

فیلم کوتاه آجان (آقا جون)
به کارگردانی علی پوریان در دست تولید است. این فیلم به رابطه سرد یک پدر و پسر در یک خانه ی قدیمی با فضایی نوستالژیک می‌پردازد.

به گزارش هم نوا به نقل از روزنامه سرخاب، علی پوریان با تحصیلات هنری در زمینه ادبیات نمایشی و بازیگری؛ ( کارشناس ادبیات نمایشی و کارشناس ارشد بازیگری) طی ۲۲سال فعالیت در زمینه تأتر در سال‌های اخیر با فعالیت‌هایی در حوزه نمایشنامه نویسی، بازیگری و کارگردانی به کار خود ادامه داده است. حاصل فعالیت وی در حوزه تئاتر بازی در بالغ بر ۳۰ نمایش در تبریز و  تهران، کارگردانی ۱۵ نمایش و نویسندگی ۱۷ نمایشنامه برای صحنه و نویسندگی بالغ بر ۳۰ نمایشنامه برای رادیو تبریز و رادیو تهران ( به صورت تک قسمتی، یا سریالی)است.
در حوزه فیلم و سریال: نویسندگی چند قسمت سریال کوتاه و بلند برای تلوزیون تبریز، نویسندگی چند فیلمنامه کوتاه، بازی در سریال شهریار به کارگردانی کمال تبریزی، بازی در تله فیلم مه لقا به کارگردانی حسین پورستار، بازی در تله فیلم رنگ های زندگی به کارگردانی رضا آزادگر و حسین پورستار، بازی در سریال هتل بی بی به کارگردانی مرحوم منوچهر طهماسبی، بازی در سریال امین، بازی در سریال کلفچه، بازی در چندین فیلم کوتاه، بازی و کارگردانی چندین نمایش رادیویی و فعالیت در زمینه دوبله.
همچنین وی در جشنواره‌های مختلف استانی، منطقه ای و سراسری تئاتر حضور داشته و جوایزی را نیز کسب کرده و در کنار فعالیت‌های عملی در حوزه تدریس بازیگری و نمایشنامه نویسی هم فعالیت دارد.
فیلم کوتاه «آجان» اولین تجربه‌ او در حوزه کارگردانی فیلم محسوب می‌شود. علاقه و اشتیاقش به حوزه درام، او را به سوی کارگردانی فیلم و کسب تجربیاتی دراماتیک در این زمینه کشانده است.
در محل فیلم‌برداری فیلم «آجان» صحبت کوتاهی با وی داشتیم که با وجود تنگنای زمانی با رویی گشاده پذیرای ما شدند.

– چه عاملی شما را به سمت کارگردانی فیلم کشاند؟
دغدغه‌هایی که در طول زمان داریم باعث می شود تا راه‌های مختلف را تجربه کنیم. گاهاً بازیگری مورد توجه‌مان است، به این فعالیت مشغولیم، اما بعد از مدتی متوجه می‌شویم دیگر از این راه اقناع نمی‌شویم و سعی بر تجربه حوزه‌های دیگر مثل کارگردانی، نمایشنامه نویسی یا رشته های دیگر داریم. هرچند فیلم و تأتر هر دو از یک خانواده هستند و تشابهات زیادی دارند؛ اما هر رشته دنیای خاص خودش را دارد. البته لازم به ذکر است که تمامی هنرهای دراماتیک به نوعی با یکدیگر ارتباط دارند و از همدیگر تأثیر می پذیرند. اما با این حال، هر کدام جهانی متفاوت با دستور زبان، قواعد و تکنیک‌های مختص خود هستند. روی همین اصل، من می‌خواستم تجربیات دراماتیک خودم را در مدیوم تصویر، محک زده و کارگردانی فیلم را تجربه کنم.

توضیحی در مورد فیلم «آجان» بدهید.
این فیلم در حدود ۱۵ دقیقه است؛ به زبان ترکی است و داستان زندگی پدر و پسری را روایت می‌کند که سال ها از همدیگر دور بوده‌اند و اکنون مرگ مادر، قرار است باعث دیدار آن‌ها بشود. کل فیلم درباره‌ی کم و کیف دیدار این دو نفر است که با مداخله‌ دختر خانواده، دیدار این دو نفر به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.
– به نظر شما هزینه‌هایی که برای تهیه فیلم‌های کوتاه می شود، با اکران خصوصی باعث هدر رفت هزینه و منابع نمی شود؟
البته من هنوز در این حوزه مبتدی هستم و صلاحیت جواب دادن به این سوال را ندارم. دوستانی که سال های سال در این زمینه فعالیت کرده‌اند و آثاری خلق کرده‌اند، قطعن بهتر می‌توانند به این سوال جواب بدهند. اما حالا که این سوال از من پرسیده شده، لاجرم نظر خودم را نه به عنوان یک فیلمساز، بلکه بعنوان یک علاقمند به فیلمسازی عرض می‌کنم. به نظر من انجمن فیلم، اداره ارشاد، انجمن سینمای جوان و دیگر مسئولان فرهنگی شهر، می توانند تمهیداتی برای اکران عمومی این فیلم ها در نظر بگیرند. با اختصاص دادن حتی یک سالن سینما به فیلم‌های  کوتاه  تولید شده توسط فیلمسازان تبریز و دیگر شهر‌های آذربایجان (که در این سالها تولیدات‌شان رشد کمی و کیفی داشته) می‌توان فرهنگ‌سازی کرده و اکران فیلم کوتاه را در تبریز نهادینه کرد. اگر این اتفاق بیفتد قطعاً در دراز‌مدت فیلم کوتاه می‌تواند روی پای خود ایستاده و به بازگشت هزینه‌هایش امیدوار باشد. همچنین این امر باعث می‌شود که فیلم کوتاه هویتی مستقل برای خود پیدا کرده و طفیلی فیلم بلند قلمداد نشود.
اما در حال حاضر تنها امید بازگشت سرمایه برای فیلم کوتاه، کسب جایزه یا جوایزی در جشنواره‌های مختلف است که آن‌هم به هر حال به مثابه‌ی رها کردن تیری در تاریکی است که معلوم نیست به هدف بخورد یا نخورد. از این رو کمتر تهیه‌کننده‌ای حاضر می‌شود تن به این ریسک داده و تیر سرمایه‌اش را در تاریکی رها کند.

 


– مشکلات و موانع راه کارگردانی فیلم کوتاه در تبریز چیست و برای رفع آنها چه تمهیداتی می‌توان انجام داد؟
به نظر من این سوال، از جانب کارگردان‌های مختلف، جواب‌های مختلفی می‌تواند داشته باشد. مثلا برای شخص من که اولین تجربه‌ام در این زمینه است، بحث تامین بودجه یکی از مهمترین موانعی بود که به لطف یکی از دوستان که بعنوان تهیه کننده پا پیش گذاشتند، مرتفع شد. شاید نداشتن فیلمنامه‌های خوب و با کیفیت -که نتیجه دانش دراماتیک، سال‌ها تجربه و ممارست در حوزه فیلمنامه‌نویسی و فیلمسازی است- از دیگر مشکلاتی است که گریبانگیر من (بعنوان مبتدی) و خیلی از فیلمسازان استان و شهر تبریز است. البته در  زمینه تربیت نیروی متخصص، کلاس‌های متنوع آموزشی در آموزشگاه‌ها، هنرستان‌ها و دانشگاه‌های هنری تبریز قدم‌های مفیدی برداشته شده و می‌شود که قطع و یقین تاثیر بسزایی در رشد کیفی تولیدات آثار هنری از جمله فیلم، خواهد داشت. با این‌حال عده‌ای بر این عقیده‌اند که تا زمانی که هنرمندان فیلمساز یا هنرهای دیگر نتوانند از راه  تولید آثار هنری ارتزاق کنند، اتفاقات چشمگیری در این زمینه رخ نداده و صرفا باید منتظر بخت و اقبال یا سماجت و پشتکار فردی هنرمندان برای کسب افتخار باشیم. عده‌ای دیگر بر این باورند که خلق اثر هنری وابسته به جوشش درونی هنرمند است و هیچ مانع مادی و معنوی نمی‌تواند سد راه وی شود. و جالب اینجاست که هردو نظر درست است و مصداق‌های بیشماری را می‌توان برای صحت هردو نظر عنوان کرد. و عقیده شخصی من شاید چیزی بینابین این دو نظر است. یعنی جوشش درونی هنرمند اگر پشتوانه‌ای هرچند اندک داشته باشد، به مراتب ماناتر از زمانی خواهد بود که پشتوانه نباشد.
–  تئاتر شهر اخیراً روزهای پر رونقی را سپری می‌کند؛ این روزهای پر رونق را چه زمانی فیلم و سینمای تبریز تجربه می‌کند؟
هم به لحاظ کمی و هم کیفی سینمای تبریز ( اگر عنوان سینمای تبریز اغراق نباشد)  پیشرفت خوبی داشته و در حال حاضر جای خوبی در جشنواره‌های داخلی و خارجی برای خود باز کرده است. اتفاقات خوبی که اخیراً در جشنواره کن توسط برادران ارک و یا در جشنواره بین المللی فیلم فجر توسط اصغر یوسفی‌نژاد رقم خورد،  نشان داد که در تبریز پتانسیل‌، دانش، تخصص و اراده‌های معطوف به عمل قابل توجهی در زمینه‌های مختلف فیلمسازی ( کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی، فیلمبرداری، بازیگری و…) وجود دارد که می‌توانند با قدری حمایت، بیش از پیش رشد کرده و بالیده شوند.

–  بین فیلم و تئاتر کدام یک را پرقدرت‌تر می‌بینید؟
هرکدام از این دو هنری که اشتراکات زیادی هم دارند، در نوع خود دارای قدرت تاثیرگذاری بر جامعه هستند و می‌توانند در رشد و بالندگی فرهنگی جامعه مفید واقع شوند. به زعم من، اساساً ماهیت تئاتر به جهت نزدیکی بیشترش با ادبیات، فرهیخته‌تر از سینما است و مخاطب محدودتری دارد. از طرف دیگر تأثیرگذاری سینما به جهت نزدیکی‌اش با تصویر و تکنولوژی‌های دیجیتال، بیشتر و دایره مخاطبانش فراگیرتر است. البته استثناهای زیادی بر این قاعده‌ی کلی در هردو زمینه فیلم و تئاتر می‌توان برشمرد.
به نظر من تولیدات فیلم تبریز در سال‌های اخیر با تکیه بر جوشش درونی هنرمندان این عرصه، بیشتر و بهتر شده و امیدوارم همین روند ادامه داشته باشد تا روزی واژه‌ی سینمای مستقل آذربایجان را مطمئن‌تر بکار ببریم. و البته امیدوارم همین اتفاق برای تئاتر تبریز هم با آن پیشینه‌ی چشمگیر تئاتری، بیفتد. البته از آنجایی که تئاتر تبریز ریشه دارتر و با سابقه‌تر از تئاتر سایر شهرهای ایران است (تبریز شروع کننده تئاتر به شیوه غربی در ایران است) در طول تاریخ همیشه با افت وخیزهایی به لحاظ تولید و جذب مخاطب، همراه بوده، اما هیچ گاه رکود مطلق نداشته است.

–  توانایی های بازیگران تبریز را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
بازیگران تبریز چه آنان که به شکل تجربی کار می کنند و چه آنان که به صورت آکادمیک آموزش دیده و در این عرصه فعالیت می‌کنند، اکثرشان از توانایی‌های بالایی برخوردارند و اغراق نیست اگر بگویم گاهی وقتها  با بازیگران مرکز برابری می‌کنند. اقتصاد بیمار هنر تئاتر یکی از مهمترین عواملی است که باعث می‌شود بازیگران تئاتر، به بازی در سریال‌های تلوزیون و گاه به سمت نمایش‌های شادی‌آور که صرفا جنبه سرگرمی دارند کشیده شوند.

فیلم کوتاه آجان (آقا جون)
به کارگردانی علی پوریان در دست تولید است. این فیلم به رابطه سرد یک پدر و پسر در یک خانه ی قدیمی با فضایی نوستالژیک می‌پردازد.
عوامل تولید این فیلم عبارتند از:
تهیه کننده: علی سلیمانی
کارگردان: علی پوریان
دستیار کارگردان: مهدی ولیزاده
مدیر فیلمبرداری: امیر پورحکمت
دستیاران تصویر: مهدی میمندی، حامد راد، فرهاد عبدی
صدابردار: حسن سلمانی
طراح صحنه: هاله زرخورد
دستیاران صحنه: حسن عزیزی، سئودا کیوانی
منشی صحنه: آرزو نوبری
مدیر تولید: فرزانه مطیع شرع
دستیاران تهیه: ناصر فرزانه، حسام کاظمی
عکاس پشت صحنه: لاله علیزاد، نیلوفر بابایى
بازیگران: معصوم مطیع شرع، کامیار شکیبایی، مینا پناهی، مژگان پورخورشیدی، آنیا رستمی، مبین محمدی

 

گفتگو: فاطمه ابوالهانی- سرخاب
عکس ها: لاله علیزاد

اخبار مرتبط :



دیدگاهها (۰)



داغ ترین خبرها
  • No posts liked yet.
آخرین اخبار